Ο Θεσμός της Διαμεσολαβησης

Η διαμεσολαβηση (214Γ ΚΠολΔ) αποτελεί ένα Ευρωπαϊκό Θεσμό , σκοπός του οποίου είναι η εξωδικαστική επίλυση διαφορών/διενέξεων/συγκρούσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις καθώς επίσης σε διανυσυνοριακές διαφορές. Η διαμεσολάβηση δεν εχει καμια σχεση με τη Διαιτησία (867 επ. ΚΠολΔ), οπως και με τους αλλους εναλλακτικους μέθοδους επίλυσης ιδιωτικών διαφορών , ητοι: τη Διαπραγμάτευση, τον Εξωδικαστικό Συμβιβασμό (214Α ΚΠολΔ), την Απόπειρα Συμβιβασμού (209 ΚΠολΔ), τη Δικαστική Μεσολάβηση (214Β ΚΠολΔ).
Επισης η διαμεσολαβηση περιλαμβάνεται στις θεμελιώδεις δικονομικές αρχές του ελληνικού δικαιϊκού συστήματος (116Α ΚΠολΔ).

Θεσμικό Πλαίσιο

Ο θεσμός της Διαμεσολάβησης εισήχθη στην Ελλάδα με το Νόμο 3898/2010 – “Διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις” κατ’ εφαρμογή της “Οδηγίας 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008” για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Σύμφωνα με το άρθρο 4Β του Νομου 3898/2010: «Ως Διαμεσολάβηση νοείται η διαρθρωμένη διαδικασία ανεξαρτήτως ονομασίας, στην οποία δύο ή περισσότερα μέρη μιας διαφοράς επιχειρούν εκουσίως να επιλύσουν με συμφωνία της διαφορά αυτή με τη βοήθεια διαμεσολαβητή».

Σε αντικατάσταση του Ν. 3898/2010, ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων ο Νόμος 4512/2018 , το κεφάλαιο Β του οποίου αφορά τη διαμεσολάβηση.

Ο Νόμος αυτός έχει σκοπό τη ρύθμιση του θεσμού της διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, καθώς και την περαιτέρω εναρμόνιση της Ελληνικής Νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/52/ ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008 για θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις ως και σε υποθέσεις διασυνοριακών διαφορών. Οι διατάξεις του νόμου αυτού δεν εφαρμόζονται στη δικαστική μεσολάβηση, όπως αυτή ρυθμίζεται στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

 

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ